Ժամանակն էլ իր սերունդին
փոխեց ամբողջ կեցվածքը,
Անկարգի պես առհամարած,ծեր
ալեհեր մոռացված,
Անցավ արդեն մեծին հարգող
շնորհալի գնացքը,
Վաղեմի բաղի ծաղիկը անջուր
մնաց թառամած:
Ով դու տգետ անմարդկաին,ուր
ես շեղվել քո ճամփից,
Խեղդվում ես դու պղտոր
գետում,լքված քո տաքուկ բնից,
Ուշ է արդյոք,մի հրաշքով
գեթ մեկ օր էլ խելքի գաս,
Որ քո անցյալ հայրերի
պես սրտացավով տուն դառնաս:
Միթե գիտես որ դու այդպես
մարդ կդառնաս դու կյանքում,
Անցորդների նման այդպես
պտուղ կտաս քո այգում,
Ով մարդ,մոտ ես բյուր
հոսանքով քո սահմանի լարերին,
Գեթ մեկ քայլ էլ որ կատարես,կխորտակվես
անդունդում:
.jpg)

