четверг, 23 октября 2014 г.

Մարդկայնություն Ով մարդկայնություն դու պիտի ապրես, Իբրև գեհենից ծնված մի վերելք, Դու պիտի ապրես իբրև երկրային Անաղարտ մի երգ,երես առ երես... Այս չարագունեղ կամարներից դուրս Քեզ պիտի տրվեն ամենքը մեկ մեկ, Ապաշխարհանքի հորդորտ անծիր Պիտի հավերժի լույսով հոգուց ներս: Ով մարդկայնություն դու պիտի ապրես Քո լույս հարությամբ իբրև ավետիս, Մեռյալ քո քնից արդնացիր ու տես Քո ծարավների երաշտն անալիք, Չարքի կրակե մրրերի փոշին Իր բույնն է դրել չոքել է բկիս, Մարդիկ նժարից անդունդ են իջել, Չիտեն այն հեղված յուր գլխին գալիք: Ով մարդկայնություն դու պիտի ապրես, Մեղքես քեզ կանչող ամենքիս ձայնին, Ու քո համրության կապանքներտ խորթ Մենք պիտի քանդենք իբրև սուրբ վճիռ… Որ քո տենչանքից չմնանք մենք որբ Քո սուրբ մեռոնով օծես ամենքին, Մեղքածին դար է,հավատը դեռ կա, Խորանը Սուրբ է մարդկային կանչի :
Խենթ հոգիս մի օր կղզու գիրկն ընկներ, Լիներ մի անկյուն ծովի եզերքին, Իմ մենությունը անկյան մեջ թաղվեր, Թաղեի աշխարհի բոլոր մեղքերին: Սիրում եմ կյանքը ինձնից առավել, Լռիկ վերքերին չեմ տրվի երբեք, Գալիք նշխարքս երաշտին տրվել, Կողպվել է հույսը,հույզերն են անբերք: Լինեի հեռու հեռու եզերքում, Թքեի ետիս անցյալի վրա, Քնիս մեջ առնեի կղզին իմ ասուպ, Լինեի պատանդ աստղերի վրա: