Այն լուռ ձայները հարություն
առան,
Քարեր դողացին մի մռայլ
օրում,
Գուժեցին նրանք սրով առնական,
Կառքն էր անսանձ անխնա
գոռում:
Էլ արծիվ չկա,զուր էք
դառնանում,
Ձեր կողքին լի են անջուր
արմատներ,
Սերմերը վաղուց ծիլեր
չեն դառնում,
Խռով էք,նախանձ,աժդահա
անտեր:
Թափառող գետը էլ չի վարարում,
Ափից ներս արյան բիծ էր
խարանվել,
Այս հին անկենդան քարավաններում,
Ո՞ր անապատն է միշտ ջրահեղվել:
Էլի չեն լռի, ոհմակահայոց
Ոռնոցները հին այս ոգիների,
Դեռ չեն մեռնելու մեղքերը
վայոց,
Որ հրաշք օրում Աստված
ձեզ ների:

Комментариев нет:
Отправить комментарий