Ձյունը
Նորից հողը ձյունապատված
շորեր հագավ մայրամուտին,
Մի եղանակ,որ մանկացա
հուշերիս մեջ թափառելով,
Ամեն արթուն լուսաբացին
քայլս խառնել փաթիլներին
Լուռ գնում եմ ես իմ ճամփան,չարանենգին
կռիվ տալով:
Քայլում եմ իմ ճամփով անծիր,աչքս հառնած թե՝ ձախ.թե՝ աջ,
Շուրջս մարդիկ են թաթախված
չարանենգին համբույր տալով,
Երկնից իջնող փաթիլն անգամ,անկարող
է մաքրել սրանց,
Ին՞չ խոսք, ձյունը շահ
էր բերել,մարդ տեսակին հողին տալով:
Մինչ հալոցքին շատ փաթիլներ
կիջնեն վերից կարկտացած,
Չարքի ուժին ըմբոստանալ
անկարող ենք, չենք կամենում…
Դեռ են գլխից,անժամանակ
տանջամահ է անում մի հարց,
Թե ինչու՞ են այդ նույն
մարդիկ ձմռան ցրտին լուռ չարանում:

Комментариев нет:
Отправить комментарий