среда, 18 июня 2014 г.

                           Ձյունը
Նորից հողը ձյունապատված շորեր հագավ մայրամուտին,
Մի եղանակ,որ մանկացա հուշերիս մեջ թափառելով,
Ամեն արթուն լուսաբացին քայլս խառնել փաթիլներին
Լուռ գնում եմ ես իմ ճամփան,չարանենգին կռիվ տալով:

Քայլում եմ  իմ ճամփով անծիր,աչքս հառնած թե՝ ձախ.թե՝ աջ,
Շուրջս մարդիկ են թաթախված չարանենգին համբույր տալով,
Երկնից իջնող փաթիլն անգամ,անկարող է մաքրել սրանց,
Ին՞չ խոսք, ձյունը շահ էր բերել,մարդ տեսակին հողին տալով:

Մինչ հալոցքին շատ փաթիլներ կիջնեն վերից կարկտացած,
Չարքի ուժին ըմբոստանալ անկարող ենք, չենք կամենում…
Դեռ են գլխից,անժամանակ տանջամահ է անում մի հարց,
Թե ինչու՞ են այդ նույն մարդիկ ձմռան ցրտին լուռ չարանում:


Комментариев нет:

Отправить комментарий