Մեռյալ տեսիլք
Գրիս
հետ անհաշտ մի ուրվական եմ,
Շրջիկ
օրերիս ժամերն են մեռնում,
Ու՞մ
համար բերքս բարքով արարեմ,
Երբ
հնձան ձեռքիս հունձքն է չորանում:
Իմ
համոզմունքին ընդեմ անզոր եմ,
Երնեկ
բարքերից մի օր կշտանամ…
Վայ
թե մի օր էլ ճամփաս թեք առնեմ,
Իմ
նժույգ կառքիս սանձին տեր դառնամ:
Այս
լռումին ելք՝ բաց դռներ չկան,
Կապանքների
դեմ խոսքն է թրատվում,
Գիտեմ,թե
խոցվեմ,երգերս դեռ կան…
Ավաղ
ներսում էլ ծափերն են մեռնում:
Комментариев нет:
Отправить комментарий